Στοιχεία και συστατικά του καλού Εκπαιδευτή Πολεμικών Τεχνών.

Aφορμή γι΄αυτό το κείμενο στάθηκε, ένα ξένο άρθρο με την ίδια θεματολογία που διάβασα πρόσφατα. Χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο του Πάπα, καταθέτω μερικά από τα όσα έχουν προκύψει από… Continue Reading..

Aφορμή γι΄αυτό το κείμενο στάθηκε, ένα ξένο άρθρο με την ίδια θεματολογία που διάβασα πρόσφατα. Χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο του Πάπα, καταθέτω μερικά από τα όσα έχουν προκύψει από την 43χρονη ενεργή ενασχόλησή μου με τις πολεμικές τέχνες, από τα οποία, τα 32 ως Εκπαιδευτής σε δικές μου σχολές.

Η διαδρομή στις Πολεμικές τέχνες είναι (ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ) μια μαγευτική, ιδιαίτερη και πολυδιάστατη διαδικασία. Μια από τις σημαντικότερες πτυχές, αυτού του ταξιδιού, είναι και ο Εκπαιδευτής ή ο Δάσκαλος που θα συναντήσετε.

Εδώ παρουσιάζω κάποια σημεία, που δείχνουν πως έχετε έναν καλό Εκπαιδευτή στη πορεία σας.

1. Γνώση που διαρκώς αυξάνει.

Είναι γεγονός πως τα χρόνια μαθητείας και εκπαίδευσης, σε συνδυασμό με τον βαθμό προσήλωσης του ασκούμενου, αλλά και ειδημοσύνης του Δασκάλου του, παρέχουν ένα εύρος γνώσης, αν και συχνά δυσανάλογο μεταξύ των διδασκόμενων.

Ωστόσο οι περισσότεροι μαθητές θαμπώνονται από τις κινητικές δεξιότητες του Εκπαιδευτή (απαιτείται μεγάλη εμπειρία για να μπορέσει να διακρίνει κανείς, τα λάθη και τις ελλείψεις μιας γρήγορης, εκρηκτικής ή δυναμικής κίνησης) και δεν εστιάζουν στον τρόπο διδασκαλίας και εκπαίδευσης που είναι το κυρίαρχο στοιχείο.

Ολοι οι Εκπαιδευτές, δείχνουν το ΠΩΣ γίνεται – εκτελείται μια κίνηση, κατά την άποψή τους ή βάση της τεχνοτροπίας που ακολουθούν και της γνώσης που κατέχουν, αλλά λίγοι συνοδεύουν αυτή τη γνώση με το ΠΟΤΕ γίνεται, και ελάχιστοι εξηγούν το ΓΙΑΤΙ γίνεται έτσι.

Για παράδειγμα, όλοι δείχνουν τεχνικές, αλλά ελάχιστοι διδάσκουν αρχές, πολλώ μάλλον τις αρχές που βασίζονται αυτές oι τεχνικές.
Η τεχνική ικανότητα (πολλές φορές υπερεκτιμημένη) δεν επαρκεί όταν απουσιάζει η ανάλυση και η θεωρητική τεκμηρίωση, με βάση τη λογική και την επιστημονικότητα.

Ακόμα και στο τεχνικό μέρος, οι περισσότεροι εκπαιδευτές ρίχνουν το βάρος στην ταχύτητα της εκτέλεσης και την παραγωγή δύναμης “Speed & Power”, ορισμένοι και στο αρχάριο στάδιο (!), αδιαφορώντας για τον χρονισμό “Timing”, την ακρίβεια “Precision” και την oρθότητα “ Accuracy” της κίνησης.

Ανεξαρτήτως τεχνοτροπίας, οι σημαντικότερες αρχές των πολεμικών τεχνών, στην μαχητική τους πλευρά, είναι οι έννοιες «τι θα συμβεί εάν – What if», «λογική – Sense», «προσαρμοστικότητα –adaptability», «συντονισμός – coordination», «οικονομία κίνησης – economy of motion», «συγχρονισμός – synchronization», «μηχανική σώματος – body mechanic», «έλεγχος διαστάσεων – Dimensional Zone Theory», «ρευστότητα – fluidity», «βοηθητική δύναμη – power assistance» και τόσες ακόμα.

Αποτελεί χρέος του καλού Εκπαιδευτή, αφενός να γνωρίζει αυτές τις έννοιες, αφετέρου να κάνει τους μαθητές του, να τις αντιληφθούν επαρκώς, πάντα σύμφωνα με το χρόνο της μαθητείας τους κοντά του.

2. Αγαπά αυτό που κάνει και είναι αφοσιωμένος στην επιλογή του.

Αν και δεν είναι εύκολο να διακρίνει και να διαχωρίσει κανείς με σιγουριά, το πάθος που πηγάζει από την αυταρέσκεια και το προσωπικό συμφέρον (οικονομικό, πλήρωση του ναρκισσισμού του, ματαιοδοξία) του Εκπαιδευτή, εντούτοις μια προσεκτικότερη ματιά, σε αυτά που ήδη έχει πράξει, σε αυτά που τώρα ενεργεί, και σε αυτά που έχει προγραμματίσει για το μέλλον, μπορεί να οδηγήσει σε ένα γενικό ασφαλές συμπέρασμα.

Η προσφορά του Εκπαιδευτή, τόσο στο/στα στυλ που υπηρετεί, όσο και στη γενικότερη εικόνα των πολεμικών τεχνών, μέσω των δράσεών του, είναι ένα σοβαρό δείγμα αγάπης και αφοσίωσης.

Αν και η πλήρης απασχόληση ως εκπαιδευτής Πολεμικών τεχνών, εκδηλώνει μια ιδιαίτερη θέληση προσήλωσης, υπάρχουν αρκετοί καλοί εκπαιδευτές που οι πολεμικές τέχνες, δεν είναι η κύρια επαγγελματική ενασχόλησή τους.

Η ποιότητα χρόνου, σχεδόν πάντα, υπερισχύει της ποσότητας που δαπανάται. Πολλοί ακόμα παράγοντες (οικογένεια, χρόνιο πρόβλημα υγείας αγαπημένου προσώπου, αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις, κηδεμονία κλπ) μπορούν να ελαχιστοποιούν τον χρόνο ασχολίας, όμως αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από την επιλογή του ψαρέματος – κυνηγιού – μπάσκετ με τους φίλους, αραλίκι κάθε σαββατοκύριακο κλπ.

Όπως και να έχει, το να αναλάβει κάποιος τον ρόλο του Εκπαιδευτή, είναι επιλογή, που οφείλει ο καθένας να την παίρνει συνειδητά και με την απαραίτητη σοβαρότητα, και σε κάθε περίπτωση απαιτεί θυσίες, πολλές φορές εις βάρος του προσωπικού, κοινωνικού, οικογενειακού επιπέδου.

Η θέση του εκπαιδευτή Πολεμικών τεχνών, είναι ανάληψη μεγάλης ευθύνης, παρ’ όλο που δυστυχώς πολλοί είναι αυτοί που την οικειοποιούνται αβρόχοις ποσί.

3. Κατέχει τον σεβασμό ως ηθική αξία.

Η αξία του αμοιβαίου σεβασμού σε μια τάξη πολεμικών τεχνών, είναι μια από τις βασικές αρχές για την ουσιαστική λειτουργία της. Ο σεβασμός του Εκπαιδευτή προς τον μαθητή (και όχι προς τον πελάτη), είναι ακρογωνιαίος λίθος στη μεταξύ τους σχέση, και απαραίτητο στοιχείο για τον μαθητή ώστε να μπορέσει να αναπτύξει τις ικανότητές του, ανεξάρτητα από το επίπεδο των δεξιοτήτων που απαιτούνται.

Ο Εκπαιδευτής που αποτελεί πραγματικό τμήμα των πολεμικών τεχνών, γνωρίζει πως ο δρόμος για την αυτό-βελτίωση είναι συνεχής και αδιάκοπος.

Ο σεβασμός, είναι ένα συναίσθημα που εμπεριέχει τεράστια προωθητική δύναμη, και είναι βασικό στοιχείο στην αγωγή του ανθρώπου. Ο καλός εκπαιδευτής των πολεμικών τεχνών, οφείλει να τον εμπνέει και να τον καλλιεργεί.

Ο σεβασμός που χτίζεται σε σχολή πολεμικών τεχνών, είναι ένα στήριγμα ανυπολόγιστης αξίας, για τον κάθε μαθητή στη ζωή του.

4. Είναι γλυκός και αυστηρός.

Η πειθαρχία που υπάρχει σε μια σχολή πολεμικών τεχνών, χτίζει μια σοβαρότητα στη προσωπικότητα του Δασκάλου, αλλά ο καλός εκπαιδευτής γνωρίζει καλά πως δεν θα κρατήσει την προσοχή των μαθητών του, μόνο με το αυστηρό προσωπείο.

Το να γνωρίζει το πότε να γελάσει ή το πότε και πώς να αστειευτεί την ώρα του μαθήματος, είναι προσόν για τον καλό εκπαιδευτή.

Οι σχολές που ακολουθούν το κακώς εννοούμενο αυστηρό πρότυπο των ανατολικών – παραδοσιακών πολεμικών τεχνών, ή των νεοφερμένων στρατιωτικών μεθόδων (!) παρουσιάζουν μια ωραία εικόνα που είναι όμως επίπλαστη και ευπρόσβλητη στο βάθος της.

Ο καλός εκπαιδευτής έχει χρέος να χτίσει τον μαθητή δυναμώνοντάς τον από μέσα προς τα έξω, όχι να εξοντώνει τους αδύναμους.

5. Παρακινεί σωστά τους μαθητές του.

Είναι αξιόλογη και ουσιώδη κίνηση του εκπαιδευτή, να αναγνωρίζει τη σκληρή δουλειά και την επιμέλεια του κάθε μαθητή. Ενας καλός λόγος ή μια επαινετική φράση, αυξάνει τη διάθεση του μαθητή για καταβολή μεγαλύτερης προσπάθειας.

6. Διεγείρει τους μαθητές του να ρωτούν.

Αν και πολλοί εκπαιδευτές ακολουθούν την μέθοδο – παράδοση, εξ ανατολών της άκρας σιωπής στο μάθημα, όπου ο μόνος που μιλάει είναι ο Δάσκαλος, στη δυτική νοοτροπία δεν ταιριάζει ο περιορισμός της ελευθερίας της έκφρασης του ασκούμενου που δίνει έμφαση στο κάνε αντί στο βίωσε.

Όταν ο Εκπαιδευτής, προκαλεί τα ερωτήματα του μαθητή, τον βγάζει από την διαδικασία που αποτελείται από σειρές κινήσεων που επαναλαμβάνονται και εκτελούνται μηχανικά. Τον βοηθά στην πληρέστερη κατανόηση του γνωστικού αντικειμένου και με τον καιρό του χτίζει την δυνατότητα της εξατομίκευσης, αλλά και αφυπνίζει με αυτό τον τρόπο τη διαίσθησή του.

7. Βοηθά τους μαθητές του, να θέτουν στόχους.

Κάθε άνθρωπος που έχει δαπανήσει ένα σεβαστό χρονικό διάστημα στη σπουδή των πολεμικών τεχνών, ξέρει πόσο σημαντική διαδικασία είναι ο καθορισμός στόχων, ανεξάρτητα από τον βραχύ ή μακρύ χρόνο που απαιτείται, ανάλογα την περίπτωση.

Ο καλός εκπαιδευτής, δεν βοηθά απλά τους μαθητές να θέτουν στόχους, αλλά συμβάλλει αποφασιστικά στο να τους επιτύχουν. Τους παροτρύνει να εργαστούν, τους παρακινεί να κοπιάσουν, και τους ενθαρρύνει ώστε να μην εγκαταλείψουν.

8. Eίναι ανοιχτόμυαλος.

Είναι άλλο πράγμα το να υποστηρίζει κάποιος την τέχνη του, και εντελώς διαφορετικό να απορρίπτει συλλήβδην όλα τα άλλα στυλ και τις εκπαιδευτικές μεθόδους, και μάλιστα με πλήρη απουσία επιχειρηματολογίας και βάσιμης στοιχειοθέτησης.

Υπάρχουν αρκετοί καλοί εκπαιδευτές που έχουν προσηλωθεί στη σπουδή του συστήματος της επιλογής τους, μολαταύτα, αν προσπεράσει κανείς τους αριβίστες που μεταπηδούν από το ένα στυλ στο άλλο, η όσο το δυνατόν κατοχή πολυδιάστατης γνώσης και εμπειρίας είναι πάντα χρήσιμη και προσθέτει.

Δυστυχώς υπάρχουν ακόμα στις μέρες μας εκπαιδευτές που απαγορεύουν (!) στους μαθητές τους τη συμμετοχή τους σε σεμινάρια άλλων τεχνοτροπιών ή που υπονομεύουν τη θέλησή τους, προβάλλοντας αστείους αλλά και ψευδείς ισχυρισμούς.

Αφενός η απουσία αυτοπεποίθησης, και ο μονοδιάστατος τρόπος αντιμετώπισης είναι χαρακτηριστικά κακού εκπαιδευτή, αφετέρου η έλλειψη θέλησης για πολύπλευρη γνώση και εξέλιξη, δεν είναι ένα θετικό στοιχείο του ανθρώπου.

9. Δεν φοβάται να σπάσει την παράδοση.

Υπάρχουν πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα, που αναπτύσσονται και ανανεώνονται συνεχώς. Ενας καλός εκπαιδευτής οφείλει, τόσο προς τον εαυτό του, όσο και προς τους μαθητές του, να εξελίσσεται διαρκώς.

Εχω γράψει σε παλαιότερο άρθρο μου πως δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός πως οι εκπαιδευτικοί μετασχηματισμοί είναι πάντα αποτέλεσμα και ένδειξη των κοινωνικών μετασχηματισμών και βάσει αυτών πρέπει να ερμηνεύονται. Με άλλα λόγια, η εκπαίδευση αλλάζει καθώς αλλάζει η κοινωνία.

Ετσι, η εκπαίδευση οφείλει να είναι μια διαδικασία ουδέτερη και αυτόνομη, που δεν θα έχει την παραμικρή σχέση με τον δογματισμό και τα αυταρχικά πρότυπα διδασκαλίας, και που θα αποβλέπει στην ανάπτυξη των ικανοτήτων του μαθητή.

Το να σπάσει την παράδοση, ώστε να προσφέρει, για παράδειγμα την προσαρμογή μιας τεχνικής σε άτομα με διαφορετικές ικανότητες μάθησης, αλλά και σε μαθητές με ξεχωριστό σωματότυπο ή αντιληπτική δεινότητα, ή ανόμοιες ανάγκες, αποτελεί καθήκον και υποχρέωσή του.

Συνεχίζεται…

Master Μιχάλης Κοσσυβάκης
Eκπαιδευτής ένοπλης και άοπλης μάχης, Διεθνής εισηγητής

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published. Required fields are marked *