ΜΑΧΙΜΗ ΧΡΗΣΗ & ΕΦΑΡΜΟΓΗ 2 ΛΕΠΙΔΩΝ

Πολλοί δυστυχώς ασκούμενοι, μαθητές και εκπαιδευτές, των πολεμικών τεχνών θεωρούν, πως η εκπαίδευση στην μάχιμη χρήση και εφαρμογή του μαχαιριού, είτε αφορά αποκλειστικά και μόνο αυτό το αντικείμενο, είτε είναι… Continue Reading..

Πολλοί δυστυχώς ασκούμενοι, μαθητές και εκπαιδευτές, των πολεμικών τεχνών θεωρούν, πως η εκπαίδευση στην μάχιμη χρήση και εφαρμογή του μαχαιριού, είτε αφορά αποκλειστικά και μόνο αυτό το αντικείμενο, είτε είναι μια απλή διαδικασία αφού το όπλο νοείται ως η προέκταση του χεριού, είτε είναι αχρείαστη προς τους πολίτες, μιας και το ζητούμενο είναι η άοπλη αντιμετώπιση του.

Και οι τρεις αυτές αντιλήψεις απέχουν κατά πολύ από την πραγματικότητα, βασίζονται δε στην έλλειψη της απαραίτητης γνώσης αρχικά, και στην απουσία της εξειδίκευσης – εμβάθυνσης στην οπλομαχία εν συνεχεία.

Η Φιλιππινέζικη (κυρίως) τεχνοτροπία, διδάσκει από το πρώτο μάθημα, ως βασικό και απαράβατο κανόνα, ότι για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις άοπλος έναν οπλισμένο αντίπαλο, πρέπει να γνωρίζεις καλά την χρήση του όπλου που φέρει.

Στα πρώτα στάδια τις βασικές αρχές κίνησής τους, και όσο εισέρχεται στα προχωρημένα, την ολοένα και μεγαλύτερη απόκτηση ειδικών γνώσεων.

Από την άλλη, η διδασκαλία των edged weapons, στα εξειδικευμένα προγράμματα, είναι η κατάρτιση με τέτοιους τρόπους, ώστε ο ασκούμενος να αποκτήσει σταδιακά την ικανότητα ως natural response, να κινείται το ίδιο, είτε κρατά μαχαίρι ο ίδιος, είτε είναι άοπλος, είτε δέχεται άοπλη είτε ένοπλη επίθεση με μαχαίρι.

Ακριβώς αυτό, συμβαίνει και στην ταυτόχρονη – παράλληλη ή με εναλλαγές χρήση δύο λεπίδων – μαχαιριών.

Πρέπει να εμπεδωθεί με σαφή τρόπο, πως ο ασκούμενος, ουσιαστικά είναι άοπλος*, ΜΟΝΟ κατά την διάρκεια του μαθήματος. Στον χρόνο δηλαδή που έχει αφαιρέσει το/τα δαχτυλίδι/α από το/τα χέρι/α του, το ρολόι από τον καρπό του κλπ, που δεν κρατά κάτι στο/α χέρι/α του (συσκευή κινητού τηλεφώνου, αναπτήρα, κλειδί/ά, πακέτο τσιγάρα, ποτήρι, μπουκάλι, τσάντα κλπ) που δεν φορά υποδήματα (σημαντικό αμυντικό και επιθετικό όπλο) κλπ.

*μέρος της ένδυσης (στολή – ζώνη), μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ή χρησιμοποιείται από ελάχιστες τέχνες, ως όπλο.

Για την πάντα ομαλή, πάντα στεγνή, πάντα αντιολισθηρή μορφολογία του εδάφους που εκπαιδεύεται, την πάντα σωστή ένδυση που προσφέρει άνεση κινήσεων, αλλά και τον πάντα σωστά φωτισμένο χώρο άσκησης, καταστάσεις που παρεκκλίνουν κατά πολύ από τον ρεαλισμό που έχει η καθημερινότητα, όπως και για τα δεκάδες αντικείμενα από τον περιβάλλοντα χώρο (καρέκλα, τραπέζι, μικρός κάδος σκουπιδιών κλπ) που απουσιάζουν αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν αμυντικά ή επιθετικά, έχω αναφερθεί σε άλλα άρθρα μου. Το ίδιο για τα αυτοσχέδια όπλα.

Αναφέρομαι φυσικά για τις περιπτώσεις που ο άνθρωπος έχει επιλέξει την μαθητεία στις πολεμικές τέχνες, και ως τρόπο/μέσο/γνώση Αυτοάμυνας, όταν παρουσιαστεί αυτή η ανάγκη.

Ολοι συμφωνούν πως την στιγμή που δεχόμαστε (κυρίως) μια ξαφνική επίθεση, είναι από ανόητο έως πρακτικά αδύνατο, να πετάξουμε ή να αφαιρέσουμε ότι κρατάμε/έχουμε στα χέρια μας, και άρα θα κινηθούμε ανάλογα.

Αν για παράδειγμα κρατάμε ένα κλειδί (σκεφτείτε ότι αντικείμενο θέλετε), είτε φοράμε δαχτυλίδι, πόσο βέβαιο είναι πως δεν θα μας τραυματίσει στην παράλληλη κίνηση και των δυο χεριών, είτε στις εναλλαγές τους, που εμπλέκονται αμυντικά ή επιθετικά στη μάχη;

Από την άλλη, πως δεν θα τραυματιστούμε – πληγωθούμε στην περίπτωση που ο επιτιθέμενος φέρει ένα όπλο,  ή «φορά» ένα όπλο, όταν το σύνολο της εκπαίδευσής μας καταναλώνεται εναντίον αντιπάλου που εξ ορισμού είναι απολύτως άοπλος;

Η εκπαίδευση – εκμάθηση με τους κατάλληλους τρόπους, στην μεμονωμένη χρήση της λεπίδας (εν προκειμένω) και με το δεξί και με το αριστερό χέρι, αλλά και στην ταυτόχρονη κίνηση τους, πέρα από την ενίσχυση της επιθυμητής έκβασης του περιστατικού αυτοάμυνας (ή της μάχης), εξασθενεί παράλληλα και τις πιθανότητες αυτοτραυματισμού.

Σε κάθε περίπτωση, είναι χρήσιμη (απολύτως απαραίτητη κατά την γνώμη μου) η γνώση της οπλομαχίας, έστω και σε επίπεδο αρχών και θεωρίας που την διέπουν, σε κάθε σοβαρό και σκεπτόμενο ασκούμενο με την Αυτοάμυνα.

Ειδικά όταν το αντικείμενο είναι το μαχαίρι, ίσως το επικινδυνότερο και πλέον θανάσιμο όπλο «κοντινής» μάχης, αλλά και από τα πρώτα εργαλεία – πολεμικά όπλα που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος, το οποίο πάντα παραμένει σύγχρονο και θανατηφόρο.

Master Μιχάλης Κοσσυβάκης
Εκπαιδευτής άοπλης και ένοπλης μάχης – Διεθνής εισηγητής