Λάκτισμα ως πρώτη αντίδραση σε πιάσιμο.

Βλέπω σε βίντεο, εκπαιδευτές να διδάσκουν λάκτισμα ως πρώτη αντίδραση εναντίον αντιπάλου που έχει πιάσει το σώμα ή τα χέρια. Όχι την στιγμή που επιχειρεί το πιάσιμο, αλλά αφού το… Continue Reading..

Βλέπω σε βίντεο, εκπαιδευτές να διδάσκουν λάκτισμα ως πρώτη αντίδραση εναντίον αντιπάλου που έχει πιάσει το σώμα ή τα χέρια. Όχι την στιγμή που επιχειρεί το πιάσιμο, αλλά αφού το έχει πραγματοποιήσει ως πλήρη πρώτη δράση!

Δεν γίνεται να μην λαμβάνεται καθόλου υπόψη, η στατική και η δυναμική ισορροπία με το σκεπτικό ότι ο αντίπαλος θα μείνει αδρανής.

Ειτε ως επιθετική εσκεμμένη ή ως αντανακλαστική δράση, μπορεί ανά πάσα στιγμή να διαταράξει την ισορροπία, από τη στιγμή που βρίσκεται σε επαφή με το σώμα.

Πως δεν λογίζεται, η μεταβολή του κ.β (κέντρο βάρους) και της β.σ (βάση στήριξης) που προκαλεί το σήκωμα του ποδιού που πραγματοποιεί το λάκτισμα; !!!

Η ροπή της δύναμης που χρειάζεται για να μεταβάλλει τη στάση του σώματος και να σπάσει την ισορροπία, είναι σχεδόν μηδενική.
Όταν και τα δύο πόδια πατούν στο έδαφος σε ακίνητη στάση, το κ.β βρίσκεται πάνω από τη β.σ με τρόπο που το συνολικό άθροισμα των δυνάμεων ισούται με μηδέν.

Οι μύες που θα χρησιμοποιηθούν ως υποστηρικτικό τμήμα σε ένα πιάσιμο, πρέπει να δημιουργήσουν σταθερή β.σ, έτσι ώστε, (ότ)αν ασκηθεί πίεση, η επιφάνεια του σώματος να είναι σε τέτοια θέση που θα διατηρήσει την ισορροπία!

Όταν επιχειρείται λάκτισμα, το κ.β αλλάζει και η β.σ ατονεί! Οι ροπές των δυνάμεων που τείνουν να μεταβάλλουν την στάση του σώματος, πρέπει να έχουν άμεση συσχέτιση με την συνεχή προσαρμογή της, σε σχέση με την δύναμη της βαρύτητας μέσω των κινήσεων, ώστε το κ.β να βρεθεί άμεσα πάνω από την β.σ.

Είναι λάθος να επιχειρείται λάκτισμα ως πρώτη αντίδραση, από την στιγμή που ο αντίπαλος, είναι σε επαφή με το σώμα μας ή το/τα χέρι/α μας.

Η Αυτοάμυνα φίλοι μου, δεν είναι, ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ, μια χορογραφία που βασίζεται σε ένα σενάριο το οποίο θα έχει επιτυχή έκβαση, αλλά μια διαδικασία που ανά πάσα στιγμή μπορεί να μεταβληθεί.

Οσοι επιμένουν στην εκπαίδευση, αντιμετώπισης και μόνο, της πρωτογενούς επίθεσης, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους το «τι θα συμβεί εάν«, και το προφανές που λέει πως ο αντίπαλος που επιτίθεται, θα συνεχίσει έως να εξουδετερωθεί, έχουν χάσει και την τέχνη και την ουσία της, αλλά κυρίως το βάθος των θεμελιωδών αρχών και κανόνων της Αυτοάμυνας.

Master Mιχάλης Κοσσυβάκης
Εκπαιδευτής ένοπλης και άοπλης μάχης / Διεθνής εισηγητής